Welkom bij het Marnix College

Niet zomaar een school

Reis naar Uganda TTO4/VWO4


Alex Mo, Ate Frijters, Bente Brune, Guus Versteeg, Jacob Hemming, Johan Batjes, Koen van Kleef, Larissa Jansen, Laura Dekker, Lotte Verhaar, Lucas van der Linden, Marei Been, Mats van Dalen, Michiel Nikken, Paul Verwoert, Silke Westerbeek, Stijn Kleerebezem, Bert van den Borne en Saskia Maas waagden zich aan dit avontuur en kwamen samen met begeleidster Kirsten Hoefs dezelfde avond nog aan in Uganda. Hier werden we hartelijk ontvangen door de chauffeurs, Sunday en William, en de expeditieleider Maurice. Na de nacht in een (relatief) comfortabel hostel door te hebben gebracht, moesten we toch echt weer door, want we waren niet gekomen voor een snoepreisje, maar voor heus vrijwilligerswerk. We reden door het prachtige Oeganda in twee busjes. De weg was rood van het zand, net zoals de bomen en planten naast de weg, en we zagen veel kinderen die naar ons zwaaiden en 'Mzungu! Mzungu!' riepen, wat 'witte reiziger betekent'. Eenmaal aangekomen bij het eerste project, Pelido heette het, hebben we onze tenten opgezet en met de kinderen gespeeld.
De volgende dag moesten we toch echt aan de slag, en dat deden we. Pelido helpt de gemeenschap op het platteland buiten Masaka, een grote stad in Oeganda. Wij hebben geholpen door in de brandende zon een stoof te maken van modder en een huis te bouwen. In de middag kregen we nog een rondleiding door de gemeenschap en daarna gingen we ook nog voetballen tegen de lokale jongeren.
Na deze zware dag hadden we onze rust wel verdiend; niet dus. De volgende ochtend stonden we om 4:30 op om op safari te gaan. We hebben onder anderen zebra's, impala's en giraffen gezien. Behalve dieren en prachtige uitzichten stond ons ook nog een boottocht te wachten tussen de nijlpaarden en alligators. Toen we terugkwamen van de safari kregen we een uitgebreid afscheid met zang en dans van leerlingen van een school in de buurt.
We vervolgden onze expeditie en gingen naar het volgende project, FOHO. Deze organisatie probeert straatjongeren terug naar hun families te krijgen en ze een toekomst te geven. We hebben hier geholpen met waterhalen, een kamer schilderen en we hebben door de achterstandswijken gelopen. Het was ontroerend om verhalen te horen over kinderen die bijna vermoord zijn door hun ouders en hoe meisjes in de prostitutie terecht komen. Des te groter was het genoegen om deze jongeren wat geluk te gunnen door op hun slaapkamermuur plaatjes te schilderen die ze zelf hadden uitgekozen. Ook hebben we met deze jongeren gevoetbald.
Maar ook aan dit bezoek kwam weer een eind. We gingen naar Lake Bunyionyi om te ontspannen van de mentaal en fysiek zware dagen. Na heerlijk gezwommen/gepoold/gevaren/genoten hebben van alles wat daar was gingen we door naar het volgende project: Lwengo. Lwengo is een school waar ze proberen om de Oegandese jeugd zo goed mogelijk op te leiden. We werden verwelkomt door de zingende leerlingen van de school. We hebben op deze school veel verschillende dingen gedaan. We hebben lessen bijgewoond en gegeven. We hebben geholpen met het bouwen van een klaslokaal voor gehandicapte kinderen. We hebben water gehaald en een afgebrande keuken opnieuw opgebouwd. We hebben vooral veel 'gesocialised' met de kinderen die in hun beste Engels vroegen hoe je heette en hoe oud je was. Ook hebben we met ze gedebatteerd. Nog nooit zaten we zo in het dagelijks leven van de Oegandezen. Naast al deze mooie dingen waren jammer genoeg hier ook de eerste ziektegevallen in de groep. Tja, het is ook niet zo hygiënisch als in Nederland en wij zijn ook niet zoveel gewend. Zo bestonden de sanitaire voorzieningen uit een gat in de grond. Ook in Lwengo hebben we nog een potje gevoetbald.
Na Lwengo reisden we door naar Kim, een Nederlandse vrouw die in Oeganda woont en daar ondervoede baby's en hun ouders helpt. Ze heeft een landbouwproject waar ze onder anderen pindakaas maakt en ze onderhoudt relaties met de gezinnen die ze helpt. Wij mochten meekijken met haar project. Het was hartbrekend en tegelijkertijd prachtig om gezien hoe een ernstig ondervoede baby daar geholpen wordt. Ook hebben we een kijkje genomen bij het landbouwproject en hebben we op scootertjes de gezinnen bezocht en gekeken hoe het met de ex-patiënten ging.
Helaas komt aan alles een eind en zo ook aan deze reis. We hebben genoten, geleerd en heel veel beleefd. Hopelijk hebben we de bevolking ook een beetje geholpen. In ieder geval was het voor ons een onvergetelijke reis.

 

Michiel Nikken

 

Meer lezen? Kijk op: http://blog.worldmapping.nl/saskialokmanmaas

Klik hier voor de eerste serie foto's.

Klik hier voor de tweede serie foto's.

Klik hier voor de derde serie foto's.

Klik hier voor de vierde serie foto's.